Təsadüfən girəndə, gülə-gülə çıxdım
Đã gửi: Thứ 3 Tháng 6 02, 2026 6:10 am
Ad günümdən bir həftə sonraydı. Artıq 34 yaşım tamam olmuşdu, amma o hiss – bir az boşluq, bir az “nə edim?” sualı – hələ də qalmışdı. İşdən gəlmişdim, çöldə payız yağışı çilləyirdi. Telefonun şarjı 8 faiz idi. Uzanmışdım divana, bir də nə edim? Sosial mediada gəzirdim, sonra birdən reklam çıxdı. Adi bir reklam. Amma orada elə bir şey yazılmışdı ki, dayandım: “Bəxtini sına, heç kim səni görmür”. Gülməli, elə deyil? Amma məni tutan o “heç kim səni görmür” ifadəsi oldu. Çünki həyatda hamı səni görür. İşdə müdür görür, evdə qonşu görür, bazarda satıcı qadın belə bilir ki, bu adam həftədə iki dəfə toyuq filesi alır. Amma burda… heç kim. Sırf özüm üçün.
O saat qeydiyyatdan keçdim. Rahat idi – heç məndən pasport da istəmədi, sadəcə email və telefon. Elə ilk dəqiqədən ürəyimdə bir hiss oyandı: “Bəs indi nə?” Düşündüm ki, bəlkə də, 10 manat atım, görüm nə çıxır. Amma pul köçürməklə məşğul olmaq istəmədim o an. Gəzdim, gəzdim – bir oyun gördüm. Adı “Book of Ra” kimi bir şey idi. Qədim Misir, piramidalar, qızıl maskalar. Mən Misirə heç vaxt getməmişəm, amma yenə də xoşuma gəldi. Bir də gördüm ki, ətrafda çoxlu animasiyalar var – məxmər, iri düymələr, səssiz, amma sakitləşdirici fon musiqisi. Və ən əsası – ekranın aşağı küncündə elə bir yazı var idi: mostbet rəsmi mobil versiya. Yadımdadır, o yazıya baxıb düşündüm: “Yaxşı, ən azından rəsmi versiyadı, virus deyil”. O an telefonun şarjı 5 faizə düşdü. Dərhal kabel tapıb qoşdum. Maraq elə bir həddə çatmışdı ki, dözə bilmirdim.
İlk 10 dəqiqə uduzdum. Bəli, heç nə başa düşmədim. Bir düyməyə basıram – fırlanır, fırlanır, sonra dayanır. Heç nə yoxdur. Bir də basıram – yenə eyni. Düşündüm ki, axmaq şeydir. Amma nədənsə əlim getmirdi. Bəlkə də, o gözləmə anı... bilirsiniz, o barmağın altında fırlanan çarxın yaratdığı həyəcan. Sanki həyatda bir şeylə bağlı qərar verirsən, ancaq sürətli versiyada.
Sonra nə oldu? Beşinci və ya altıncı dəfə fırladanda – üç “anubis” düşdü. Ekran sözün əsl mənasında işıqlandı. Səslər, rənglər, “bonus” sözü yazılmış tabletlər. Təəccüblü bir şəkildə ürəyim döyünməyə başladı. Sanki 15 yaşında idim və imtahan nəticəsini gözləyirdim. O bonus oyununda mənə “free spins” düşdü. Və bu free spins-lər o qədər uğurlu alındı ki, balansım bir anda 10 manatdan 230 manata çıxdı. Oturub qaldım. Nəfəsim kəsildi.
Bir anlıq düşündüm: “Çıxart, çıxart, tez çıxart, heç nə demə”. Amma digər tərəfdən o eşşək inadı işə düşdü: “Bəs daha çox olsa?” Xeyr, mən qumarbaz deyiləm. Əslində həyatda çox risk etməyən adamam. Hətta maşını da ehtiyatla sürürəm. Amma burda bir sehr var idi. O mostbet rəsmi mobil versiya o qədər hamar işləyirdi ki, heç bir ləngimə, heç bir “serverdə xəta” yox idi. Barmağımın altında hər şey o qədər tez baş verirdi ki, düşünməyə vaxt qalmırdı. Mən də düşünmədim. 230-ı 250 etmək istədim. Sonra 250 270 oldu. Sonra bir anda – mən bilmirən nə oldu – mərc artırdım. Hər fırlanışda 5 manat, 10 manat. Bir də gördüm ki, balans 70-ə düşüb. Hə, 230-dan 70-ə. Sakitləşdim. “Niyə etdim bunu?” – deyə öz-özümə sual verdim.
Xoşbəxtlikdən, o an ağlım başıma gəldi. Yoxsa uduzacaqdım hər şeyi. Cibimi sığalladım, ayağa qalxdım, su içdim. 70 manat pul. O an fikirləşdim: “Əgər bu pulu indi çıxartsam, mən hələ də uduzmamışam? Yox, qazanc əldə etmişəm? Əslində 10 manat qoymuşdum, 70 qayıtmışdı. Deməli, 60 manat qazanc. Yaxşı, səhər yeməyi üçün kifayətdir”. Gülməli odur ki, həmin gün işdə çətin layihə təhvil vermişdim və müdür “yaxşı işdir” demişdi. Amma bu 60 manat mənə o “yaxşı işdir”dən daha çox sevinc verdi. Çünki müdür tərifi gözlənilən idi. Oyun isə – tam sürpriz.
Çıxarış etdim. Gözlədim. 15 dəqiqədən sonra pul kartımda idi. Və o an başa düşdüm ki, məni ən çox vuran oyunun özü deyil, vəziyyətin absurdluğu idi. Divanda uzanmışam, yağış yağır, telefon şarjı təzəcə dolub, mən sadəcə maraqdan bir düyməyə basıram – və qazanc əldə edirəm. Heç bir reklam, heç bir “siqaret dumanı olan zal”, heç bir “bir də görüm” zarafatları. Sadəcə mən və mostbet rəsmi mobil versiya ekranı.
Həmin gündən sonra bir daha oynamadım. Yox, qorxumdan yox. Sadəcə – o anda hər şey çox gözəl oldu. O qədər gözəl ki, təkrarlamaq istəmədim. Çünki həyatın gözəl anları təsadüfi olur. Sən onları planlaşdırmırsan. Yağış başlayır, telefonun şarjı azdır, bir reklam çıxır, sən də utanmadan, gülərək girib bir az əylənirsən. Və sonra çıxıb gedirsən. Masadakı qəhvəni bitirib, pəncərədən baxıb deyirsən: “Yaxşı ki, bu axşam belə keçdi”.
İndi arada bir o reklamı görəndə gülümsəyirəm. Deyilənə görə, insan bəxtini sınamalıdır. Amma mən bəxtimi sınamadım. Mən sadəcə təsadüfən bir qapı açdım və içəridə bir az işıq gördüm. Və rahat şəkildə geri çəkilib qapını örtdüm. Heç bir pişmanlıq. Heç bir “kaş daha çox”. Sadəcə – yaxşı bir hekayə. Və 60 manat. Hə, və unudulmaz bir gecə.
O saat qeydiyyatdan keçdim. Rahat idi – heç məndən pasport da istəmədi, sadəcə email və telefon. Elə ilk dəqiqədən ürəyimdə bir hiss oyandı: “Bəs indi nə?” Düşündüm ki, bəlkə də, 10 manat atım, görüm nə çıxır. Amma pul köçürməklə məşğul olmaq istəmədim o an. Gəzdim, gəzdim – bir oyun gördüm. Adı “Book of Ra” kimi bir şey idi. Qədim Misir, piramidalar, qızıl maskalar. Mən Misirə heç vaxt getməmişəm, amma yenə də xoşuma gəldi. Bir də gördüm ki, ətrafda çoxlu animasiyalar var – məxmər, iri düymələr, səssiz, amma sakitləşdirici fon musiqisi. Və ən əsası – ekranın aşağı küncündə elə bir yazı var idi: mostbet rəsmi mobil versiya. Yadımdadır, o yazıya baxıb düşündüm: “Yaxşı, ən azından rəsmi versiyadı, virus deyil”. O an telefonun şarjı 5 faizə düşdü. Dərhal kabel tapıb qoşdum. Maraq elə bir həddə çatmışdı ki, dözə bilmirdim.
İlk 10 dəqiqə uduzdum. Bəli, heç nə başa düşmədim. Bir düyməyə basıram – fırlanır, fırlanır, sonra dayanır. Heç nə yoxdur. Bir də basıram – yenə eyni. Düşündüm ki, axmaq şeydir. Amma nədənsə əlim getmirdi. Bəlkə də, o gözləmə anı... bilirsiniz, o barmağın altında fırlanan çarxın yaratdığı həyəcan. Sanki həyatda bir şeylə bağlı qərar verirsən, ancaq sürətli versiyada.
Sonra nə oldu? Beşinci və ya altıncı dəfə fırladanda – üç “anubis” düşdü. Ekran sözün əsl mənasında işıqlandı. Səslər, rənglər, “bonus” sözü yazılmış tabletlər. Təəccüblü bir şəkildə ürəyim döyünməyə başladı. Sanki 15 yaşında idim və imtahan nəticəsini gözləyirdim. O bonus oyununda mənə “free spins” düşdü. Və bu free spins-lər o qədər uğurlu alındı ki, balansım bir anda 10 manatdan 230 manata çıxdı. Oturub qaldım. Nəfəsim kəsildi.
Bir anlıq düşündüm: “Çıxart, çıxart, tez çıxart, heç nə demə”. Amma digər tərəfdən o eşşək inadı işə düşdü: “Bəs daha çox olsa?” Xeyr, mən qumarbaz deyiləm. Əslində həyatda çox risk etməyən adamam. Hətta maşını da ehtiyatla sürürəm. Amma burda bir sehr var idi. O mostbet rəsmi mobil versiya o qədər hamar işləyirdi ki, heç bir ləngimə, heç bir “serverdə xəta” yox idi. Barmağımın altında hər şey o qədər tez baş verirdi ki, düşünməyə vaxt qalmırdı. Mən də düşünmədim. 230-ı 250 etmək istədim. Sonra 250 270 oldu. Sonra bir anda – mən bilmirən nə oldu – mərc artırdım. Hər fırlanışda 5 manat, 10 manat. Bir də gördüm ki, balans 70-ə düşüb. Hə, 230-dan 70-ə. Sakitləşdim. “Niyə etdim bunu?” – deyə öz-özümə sual verdim.
Xoşbəxtlikdən, o an ağlım başıma gəldi. Yoxsa uduzacaqdım hər şeyi. Cibimi sığalladım, ayağa qalxdım, su içdim. 70 manat pul. O an fikirləşdim: “Əgər bu pulu indi çıxartsam, mən hələ də uduzmamışam? Yox, qazanc əldə etmişəm? Əslində 10 manat qoymuşdum, 70 qayıtmışdı. Deməli, 60 manat qazanc. Yaxşı, səhər yeməyi üçün kifayətdir”. Gülməli odur ki, həmin gün işdə çətin layihə təhvil vermişdim və müdür “yaxşı işdir” demişdi. Amma bu 60 manat mənə o “yaxşı işdir”dən daha çox sevinc verdi. Çünki müdür tərifi gözlənilən idi. Oyun isə – tam sürpriz.
Çıxarış etdim. Gözlədim. 15 dəqiqədən sonra pul kartımda idi. Və o an başa düşdüm ki, məni ən çox vuran oyunun özü deyil, vəziyyətin absurdluğu idi. Divanda uzanmışam, yağış yağır, telefon şarjı təzəcə dolub, mən sadəcə maraqdan bir düyməyə basıram – və qazanc əldə edirəm. Heç bir reklam, heç bir “siqaret dumanı olan zal”, heç bir “bir də görüm” zarafatları. Sadəcə mən və mostbet rəsmi mobil versiya ekranı.
Həmin gündən sonra bir daha oynamadım. Yox, qorxumdan yox. Sadəcə – o anda hər şey çox gözəl oldu. O qədər gözəl ki, təkrarlamaq istəmədim. Çünki həyatın gözəl anları təsadüfi olur. Sən onları planlaşdırmırsan. Yağış başlayır, telefonun şarjı azdır, bir reklam çıxır, sən də utanmadan, gülərək girib bir az əylənirsən. Və sonra çıxıb gedirsən. Masadakı qəhvəni bitirib, pəncərədən baxıb deyirsən: “Yaxşı ki, bu axşam belə keçdi”.
İndi arada bir o reklamı görəndə gülümsəyirəm. Deyilənə görə, insan bəxtini sınamalıdır. Amma mən bəxtimi sınamadım. Mən sadəcə təsadüfən bir qapı açdım və içəridə bir az işıq gördüm. Və rahat şəkildə geri çəkilib qapını örtdüm. Heç bir pişmanlıq. Heç bir “kaş daha çox”. Sadəcə – yaxşı bir hekayə. Və 60 manat. Hə, və unudulmaz bir gecə.